“Arno is een jongetje dat op zaterdag jarig is, daar een beetje van baalt en uiteindelijk wil ontsnappen van zijn eigen verjaardagsfeestje,” zei ik in een vraaggesprek met Peter van den Hout op Radio Gelderland. Het was een aangenaam gesprek over hoeveel poëzie er in een wasknijper past en de vraag wat mij tot woest romantische dichter maakt. Je kan de uitzending hier terugluisteren.

“Wie is Arno?” wilde ook Jeroen Kan, van het programma De Avonden dat elke werkdag ’s avonds van 19.00 tot 22.00 uur op Radio 6 te beluisteren is, weten. “Ken jij Arno niet?” vroeg ik hem enigszins verbaasd. Ik vertelde hem dat er een festivaldirecteur was die me na het lezen van mijn bundel gemaild had met een opmerking… die je kan zien als je de muis drie seconden stil houdt boven dit plaatje. Het is een willekeurige dia uit de collectie tweedehands foto’s van Rudolph Kempers, volgens mij is het Arno, maar ik weet het niet zeker.

Zwart zaad

Zo dronk ze
de jaren onder tafel

Zo dronk ze niet
en schraapte korstmos
van de flessebodems
in het park

Zo acteerde ze

Als de tulp
die in haar grafsteen
zich verheven
op een voetstuk zag

geraakt
door het applaus
van het onopgewekte
nageslacht

Oh, ja… waarom ik dit schreef, een link naar de uitzending van De Avonden is hier: zelf was ik te vinden in het derde uur, in de rubriek De Ketting. Hiernaast heb ik het gedicht geplaatst dat ik in reactie op het gedicht van Ellen Deckwitz schreef. Na een bundel vol “vrolijke gedichten met een serieuze ondertoon”, zoals de uitgever mijn tweede ding aankondigde, leek het me goed om ter compensatie eens een zwaar, melancholisch gedicht te schrijven.

Morgen is trouwens de presentatie van mijn tweede bundel De dingen de dingen de dans en de dingen al! Er is muziek van Merel Hutten, er zijn gedichten van Erik Jan Harmens, Menno Wigman en mijzelf, met een beetje geluk ook met de foto’s van Rudolph Kempers, en… er is meer over Arno.

Update: De bundel ligt vandaag nog niet in de winkels, maar er is al een recensie verschenen! Een hele fraaie recensie op de website van De Groene Amsterdammer. Erik Lindner schrijft daar: “Pim te Bokkel schrijft ontstellend gedetailleerd: ‘terwijl de ochtendzon/ door een conifeer de glasvezelkabels/ verlicht’. Zijn gedichten zijn kleine experimenten, proeven met een spin in een web die in de schaduw de dag afwacht.” De recensies van Lindner lees ik zelf altijd met veel plezier – ze zijn kritisch en met liefde voor het vak geschreven. Een groot compliment, kortom, dat mijn gedichten volgens hem getuigen van “een ontzettend groot en oorspronkelijk talent”

Tweede update: De bundel is inmiddels verkrijgbaar in de boekhandel bij jou om de hoek, maar je kan hem ook zonder extra verzendkosten bestellen bij Boox.nl.